چگونه در خانه به فرزندتان خواندن عربی بیاموزید
لازم نیست عربی را روان صحبت کنید تا بتوانید به فرزندتان در یادگیری خواندن آن کمک کنید.
کودک عمدتاً به اینها نیاز دارد:
- شناخت پایهای از حروف عربی و علامتهای حرکتگذاری.
- تلفظ صحیح ضبطشده.
- تمرین منظم با واژهها، جملهها و داستانها.
- تشویق به ادامهی خواندن، حتی وقتی کند است.
الفبا شرط شروع است، نه هدف نهایی
پیش از آغاز درسهای خواندن، کودک باید حروف عربی و علامتهای اصلی خواندن را بشناسد:
- فتحه
- کسره
- ضمه
- سکون
- تشدید
- صداهای کشیده
- شیوهی اتصال حروف در درون واژهها
اما کودکان نباید ماهها در حال تکرار حروف جدا از هم بمانند.
همین که کودک حروف و علامتهای اصلی را شناخت، آنها را در درون واژهها قرار بدهید. خواندن واقعی با واژههایی مانند اینها شکل میگیرد:
كَتَبَ — كِتَاب — يَكْتُبُ
الفبا وقتی قویتر میشود که کودک پیوسته حروف را در درون واژههای معنادار ببیند.
یادگیری خواندن شبیه یادگیری شناست. توضیح کمک میکند، اما یادگیرنده باید وارد آب شود و تمرین کند. به همین ترتیب، کودک نمیتواند با ماندن همیشگی کنار حروف جدا از هم، خواننده شود. حروف پایه و حرکات را یاد بگیرید، سپس خواندن را آغاز کنید.
یک جلسهی مطالعه چقدر باید طول بکشد؟
پانزده دقیقه کمینهی مفیدی است. وقتی کودک بتواند متمرکز بماند، جلسهای ۲۰ تا ۳۰ دقیقهای زمان بیشتری برای تکرار و خواندن پیوسته میدهد.
هدف این نیست که مقدار زیادی مطلب یکباره پوشش داده شود. هدف این است که در طول چند روز به واژهها بازگردید.
ممکن است کودک واژهای را در یک درس بفهمد و بعدها باز فراموشش کند. این طبیعی است. واژگان با برخوردهای مکرر پایدار میشوند.
یک برنامهی عملی ۳۰ دقیقهای
پنج دقیقه: مرور
واژهها یا جملههای درس قبلی را دوباره بخوانید.
پانزده دقیقه: ادامهی درس
به معلم گوش بدهید، واژهها را تکرار کنید، واژههای دشوار را به بخشها بشکنید و جملهها یا داستان را بخوانید.
پنج دقیقه: تمرین فعال
از پرسشهای درک مطلب، یک بازی آموزشی، املا یا تمرینی دیگر بر پایهی همان واژگان استفاده کنید.
پنج دقیقه: خواندن یا نوشتن
از کودک بخواهید بخشی کوتاه را دوباره بخواند یا یک جملهی کاربردی را در دفتری رونویسی کند.
این زمانبندیها انعطافپذیرند. کودک کمسنتر شاید به جلسهی کوتاهتری نیاز داشته باشد. یادگیرندهی بزرگتر یا بسیار باانگیزه شاید بیشتر ادامه بدهد.
نقش پدر و مادر
لازم نیست شما الگوی تلفظ باشید. صدای صحیح ضبطشده میتواند این کار را انجام دهد.
نقش شما این است که:
- زمانی منظم برای تمرین تعیین کنید.
- درس را همراه کودک باز کنید.
- به شنیدن و تکرار تشویق کنید.
- به درسهای قدیمیتر بازگردید.
- اجازه بدهید کودک آهسته بخواند.
- کمک کنید کودک پس از اشتباهها ادامه بدهد.
- از شتابزدگی از درسی به درس بعدی بپرهیزید.
وقتی کودک واژهای را فراموش میکند نگران نشوید. فراموشی بخشی از یادگیری است. راهحل، تکرار است.
هر جلسه را به آزمون تبدیل نکنید
از کودک انتظار نمیرود بار اول بینقص بخواند.
به کودک اجازه بدهید:
- بیش از یک بار گوش بدهد.
- اشتباه کند و دوباره امتحان کند.
- آهسته بخواند.
- به واژهای قبلی بازگردد.
- همان داستان را روزی دیگر بخواند.
- بدون خجالت کمک بخواهد.
روانی با یک درس موفق ساخته نمیشود؛ از انباشتهشدن زمانی که صرف خواندن میشود میروید.
واژگان پیش از دستور زبانِ انتزاعی
کار را با این شروع نکنید که از کودک بخواهید توضیحهای طولانی دستوری را حفظ کند.
بگذارید کودک نخست با نمونههای فراوان در واژهها و جملهها روبهرو شود. با تمرین مکرر، کودک کمکم متوجه میشود واژهها چگونه تغییر میکنند و جملهها چگونه کار میکنند.
آنگاه میتوان هر جا مفید بود، توضیح کوتاهی افزود. دستور زبان باید به کودک کمک کند زبانی را که پیشتر با آن روبهرو شده بفهمد، نه اینکه جای تمرین خواندن را بگیرد.
پرسشهای پرتکرار
چه زمانی باید از حروف به واژهها برویم؟
بهمحض آنکه کودک بیشتر حروف و علامتهای اصلی حرکتگذاری را شناخت و توانست خواندن یک واژهی کاملاً حرکتگذاریشده را امتحان کند. منتظر تسلط بینقص نمانید.
آیا باید در هر درس دستور زبان توضیح بدهم؟
نه. با شنیدن، واژگان و خواندن شروع کنید. یک الگو را پس از آنکه کودک در چند نمونه با آن روبهرو شد، بهطور مختصر توضیح دهید.
اگر فرزندم خیلی آهسته بخواند چه کنم؟
با واژههای آسان، جملهها و داستانهای آشنا ادامه بدهید. درسهای تمامشده را دوباره بخوانید. سرعت خواندن با خواندن رشد میکند، نه با بازگشت مکرر به تمرینهای حروف جدا از هم.
آیا تمرین بیشتر همیشه بهتر است؟
تمرین مفیدِ بیشتر معمولاً کمک میکند، اما کودک باید حواسجمع بماند. بیست دقیقهی متمرکز بهتر از جلسهای طولانی است که در آن کودک خسته شده و دیگر همراه نیست.